hayat felsefesi dediğimiz şey

senmiydin çekip giden ansızın

biliyordun severken sahiplenmeyi

ansızın kadere boyun eğmeyi

gitme kal deyişimde

anladım ki sen diye birşey yokmuş

asıl sen benmişim çünki.

asıl sahiplendiğim tek kişilik duygularımmış.......

kimbilir belkide çocuksu ruhum seni derinlerde bir yerde görebileceğime inanmakmış.

hani demiştin ya istinyede gezerken

seni her sahiplendiğimde yıldızlardan biri parlıyor.

asıl gerçeklik burda başlıyor diye söylemiştinya.

işte ben ozaman anladım ki seni senden sevebilmeyi seni benliğimden çözebilmeyi kimi zaman kalbimden beklemeyi o anda öğrendim.

farkındalık duygusundan habersiz kimi zaman egoist benliğim hiç ummadığın kadar seviyor seni ey sevgilim..

biliyorum hayatı çok anlamlı buluyordun..kimi zaman çift kişilik zamanlarda tek kişilik yaşıyordum..başkaları ne yaşarsa yaşasın benim için aşk yenme oyunu değildi.çünki asıl gerçeklik burada başlıyordu.asıl olan sendin

seni sahiplenmek duygusu çırılçıplak karşımdaydı...nereye gidersem gideyim seni koşulsuz sevmeyi buradan öğrendim.bu sabaş oyununda ne ben yenilmeyi göze alacak kadar cesaretliydim ne sen beni sevemeyecek kadar yüreksizdin...ben beklemeyi her nefesim kanadığında her veda sözleri dile geldiğinde,yorulduğumda,hep böle olacak dediğimde binlerce sevdalı göz sadece bizim aşkımızı görsün diye bekledim sevgili...

o kimsesiz yarışın içinde ben birtek seni bekledim sevgili..

çünki seni katıksız seviyorum........